(عبد المطلب وحناطة وخويلد بين يدي أبرهة) :

Abdulmuttalib insanların en yakışıklısı, en güzeli ve en heybetlisiydi. Ebrehe onu görünce ona saygı gösterdi ve onurlandırdı; kendisini tahtının altında oturtmaktan çekindi ve Habeşlilerin onu kendi mülk tahtında yanında oturuyor görmesinden hoşlanmadı. Bunun üzerine Ebrehe tahtından indi, kendi yaygısına oturdu ve Abdulmuttalib'i de yanına, kendi yanına oturttu. Sonra tercümanına dedi ki: "Ona söyle, ihtiyacın nedir?" Tercüman ona bunu söyledi. Abdulmuttalib dedi ki: "İhtiyacım, kralın benim olan iki yüz devemi bana geri vermesidir; bunları benden almış."

Bunu söyleyince Ebrehe tercümanına dedi ki: "Ona söyle, seni görünce hoşuma gitmiştin, fakat benimle konuşunca sende bir küçüklük gördüm. Sana ait iki yüz deve hakkında benimle konuşuyorsun da, senin ve atalarının dini olan, yıkmak için geldiğim şu Beyt (Kâbe) hakkında hiç konuşmuyorsun!" Abdulmuttalib ona dedi ki: "Ben develerin sahibiyim; Beyt'in de bir Rabbi vardır, O onu koruyacaktır." Ebrehe dedi ki: "O benden onu koruyamaz." Abdulmuttalib dedi ki: "Sen ve o, aranızda."

Bazı ilim ehlinin iddiasına göre, Ebrehe Hanâta'yı gönderdiğinde Abdulmuttalib ile birlikte Ebrehe'ye giden başkaları da vardı: Ya'mer b. Nufâse b. Adiy b. ed-Dîl b. Bekr b. Mânâe b. Kinâne -ki o zaman Benî Bekr'in efendisiydi- ve Huveylid b. Vâsile el-Huzelî -ki o zaman Huzeyl'in efendisiydi. Bunlar Ebrehe'ye Tihâme mallarının üçte birini teklif ettiler, onlardan geri dönmesi ve Beyt'i yıkmaması karşılığında; fakat o bunu kabul etmedi. Allah en iyi bilir, bu gerçekten olmuş mudur, olmamış mıdır. Sonuçta Ebrehe, Abdulmuttalib'in elinden aldığı develeri kendisine geri verdi.