(شعر مالك بن عوف في هزيمة الناس) :

(Mâlik b. Avf'ın halkın bozguna uğraması hakkındaki şiiri)

İbn İshak dedi ki: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, Huneyn'e yöneldiğinde Süleym oğullarını Dahhak b. Süfyan el-Kilâbî'nin komutası altında toplamıştı; onlar da onunla beraber ve ona bağlı idiler. Halk bozguna uğrayınca Mâlik b. Avf, atına recez okuyarak şöyle dedi:

"İlerle ey Muhâc, çünkü bu çetin bir gündür; benim gibisi senin gibisinin üzerinde korur ve saldırır.

Saf bir gün dağılıp arka cephe çözülünce, sonra bölük bölük gruplar birbiri ardınca yığılınca,

gözün seçemediği kadar büyük ordular karşımda; nice mızrak darbeleri vurdum ki yara irin akıtır,

sığınağına büzülmüş zavallı korkak feryat ederken; geniş ve derin yaralar açan mızrağımı sapladım, uluyup homurdanır,

karnından fışkıran kan sel gibi akar, bazen gürül gürül taşar, bazen fışkırır.

Mızrağın demiri onda eğrilip bükülür. Ey Zeyd, ey Hemhem'in oğlu, nereye kaçıyorsun?

Dişler aşındı, ömür de uzadı; uzun saçlı, örtülü genç kızlar bilirler ki

ben böylesi işlerde tecrübesiz değilim; korunaklı kadın bile perdesinin altından çıkıverir."

Mâlik b. Avf yine şöyle dedi:

"İlerle ey Muhâc, çünkü bunlar Esâvire'dir (Fars süvarileridir); seni ender rastlanan bir adam aldatmasın."

İbn Hişam dedi ki: Bu son iki beyit, Mâlik b. Avf'a değil, başka birine ve bu günden başka bir güne aittir.