(الرسول ونصيحته لأبي عياش بترك فرسه) :

(Resulullah'ın Ebu Ayyaş'a Atını Bırakması Konusundaki Nasihati)

Bana ulaştığına göre Zürayk oğullarından bazı adamlar şöyle nakletmiştir: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Ebu Ayyaş'a şöyle dedi: "Ey Ebu Ayyaş! Şu atı senden daha usta bir binici olan birine verip de o kavme yetişse ne dersin?" Ebu Ayyaş dedi ki: Ben de "Ya Resulallah, ben insanların en usta binicisiyim" dedim. Sonra atı mahmuzladım, fakat vallahi elli zira bile koşamadan beni yere attı. Ben de Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in "Onu senden daha usta bir biniciye verseydim" demesine şaşırmıştım, çünkü ben kendimi insanların en usta binicisi sanıyordum.

Zürayk oğullarından bazı adamlar iddia ettiler ki, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Ebu Ayyaş'ın atını Muaz b. Mais'e -veya Kays b. Halde'nin oğlu Maisoğlu Aiz b. Mais'e- verdi ve o sekizinci kişi oldu. Bazı kişiler ise Seleme b. Amr b. el-Ekva'ı sekiz kişiden biri sayıp, Harise oğullarının kardeşi Üseyd b. Zuheyr'i bu sayıdan çıkarırlar. Hangisinin doğru olduğunu en iyi Allah bilir. Seleme o gün binici değildi; kavme ayakları üzerinde koşarak ilk yetişen o olmuştu.

Böylece süvariler, o topluluğun peşine düşüp yola çıktılar, ta ki onlara yetiştiler.