(شعر لحسان في الفخر بقومه وما كان من تغرير إبليس بقريش) :

(Hassan bin Sabit'in kavmiyle övünmesi ve İblis'in Kureyş'i aldatması hakkında şiiri)

İbn İshak dedi ki: Hassan bin Sabit şöyle dedi:

Benim kavmim, peygamberlerini barındıranlardır; yeryüzü halkı kâfir iken onu tasdik ettiler.

Ancak bazı toplulukların özellikleri vardır ki, onlar salihlere öncülük etmiş, Ensar içinde birbirlerine yardımcı olmuşlardır.

Allah'ın kısmetiyle müjdelenmiş kimselerdi; asli soyu kerim, seçilmiş biri onlara geldiğinde şöyle demişlerdi:

"Hoş geldin, safa geldin! Güven içindesin, genişlik içindesin. Ne güzel peygamber, ne güzel nasip ve ne güzel komşuluk!"

Onu, komşusu olan kimsenin korkmayacağı bir yurda yerleştirdiler; öyle bir yurt ki gerçekten yurttur.

Muhacir olarak geldiklerinde mallarını onunla paylaştılar; inkâr edenin nasibi ise ateş oldu.

Biz yürüdük, onlar da Bedir'e doğru kendi felaketlerine yürüdüler; eğer kesin bilgiyle bilselerdi yürümezlerdi.

(İblis) onları aldatarak yoldan çıkardı, sonra da onları yüzüstü bıraktı; şüphesiz habis olan, kendisine dost olanı aldatıcıdır.

"Ben sizin komşunuzum" dedi, sonra onları en kötü varış yerlerine sürükledi; orada rezillik ve utanç vardı.

Sonra karşılaştık, ileri gelenleri arkalarını dönüp kaçtılar; kimi yardım arayanlar, kimi de korkup kaçan bir topluluk oldu.

İbn Hişam dedi ki: "Asli soyu kerim, seçilmiş biri onlara geldiğinde" mısraını bana Ebu Zeyd el-Ensari okudu.