(العباس يقصد أبا جهل لينال منه، فيصرفه عنه تحقق الرؤيا) :

İbn Abbas dedi ki: Atike'nin rüyasının üçüncü gününde, öfkeli ve hiddetli bir halde çıktım; ondan (Ebu Cehil'den) elde etmek istediğim bir şeyi kaçırmış gibi hissediyordum. Mescide girdim ve onu gördüm. Vallahi, söylediği sözlerin bir kısmını tekrarlasın da ona bir şey yapayım diye ona doğru yürüyor, onunla karşılaşmaya çalışıyordum. Kendisi hafif yapılı, yüzü keskin, dili keskin, bakışı keskin bir adamdı.

Derken mescidin kapısına doğru koşarak çıktı. Kendi kendime dedim ki: Allah onu kahretsin, ne oluyor buna, benimle çekişmekten bu kadar mı korktu!

Meğer o, benim duymadığım bir şeyi duymuştu: Damdam b. Amr el-Gıfârî'nin sesini. O, vadinin ortasında devesinin üzerinde durmuş bağırıyordu; devesinin kulaklarını kesmiş, semerini ters çevirmiş, gömleğini yırtmış, şöyle diyordu: "Ey Kureyş topluluğu! Kervan, kervan! Mallarınız Ebu Süfyan'la birlikteyken, Muhammed ashabıyla birlikte onların yolunu kesti. Yetişebileceğinizi sanmıyorum, yetişin, imdat, imdat!"

İbn Abbas dedi ki: Meydana gelen bu olay hem beni ondan, hem de onu benden alıkoydu.