(طمع ابن جحش في الأجر وما نزل في ذلك) :

(İbn Cahş'ın ecir umması ve bu hususta ineni ayet)

Abdullah b. Cahş ve arkadaşlarını içinde bulundukları sıkıntı ortadan kalkınca -Kur'an nazil olduğunda- ecir ummaya başladılar ve şöyle dediler: "Ya Rasulallah! Bizim de bir gazvemiz olup mücahidlerin ecrine nail olmayı umabilir miyiz?" Bunun üzerine Allah azze ve celle onlar hakkında şu ayeti indirdi: "İman edenler, hicret edenler ve Allah yolunda cihad edenler; işte onlar Allah'ın rahmetini umarlar. Allah çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir" (Bakara, 2/218). Böylece Allah azze ve celle onları bu hususta en büyük ümide yerleştirdi.

Bu konudaki rivayet Zührî ve Yezid b. Rûmân'dan, onlar da Urve b. Zübeyr'den gelmektedir.

İbn İshak dedi ki: Abdullah b. Cahş ailesinden bazıları şöyle zikretmiştir: Allah azze ve celle ganimeti helal kıldığında onu taksim etti; dörtte dördünü Allah'ın kendilerine ganimet olarak verdiği kimselere, beşte birini ise Allah'a ve Rasûlüne ayırdı. Bu hüküm, Abdullah b. Cahş'ın o kervan hususunda yaptığı şeye de uygulandı.

İbn Hişam dedi ki: Bu, Müslümanların elde ettiği ilk ganimettir. Amr b. Hadramî, Müslümanların öldürdüğü ilk kişidir. Osman b. Abdullah ve Hakem b. Keysân ise Müslümanların esir aldığı ilk kimselerdir.