(شعر حارثة حين فقد ابنه زيدا، وقدومه على الرسول صلى الله عليه وسلم يسأله رده عليه) :

(Hârise'nin oğlu Zeyd'i kaybettiğinde söylediği şiir ve onun Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e gelip oğlunu geri istemesi):

Babası Hârise, oğlu için şiddetle sızlanmış ve onu kaybettiğinde ağlamış, şöyle demişti:

"Zeyd için ağladım, ne olduğunu bilmiyorum; acaba diri midir ki umulsun, yoksa eceli mi geldi ondan başka?

Vallahi bilmiyorum, ben soran biriyim; benden sonra seni ova mı yuttu, yoksa dağ mı yuttu?

Keşke bilseydim, sana zamanın bir dönüşü var mıdır? Dünyadan bana yeter ki sen bana dönesin, o bana kâfidir.

Güneş doğduğunda onu bana hatırlatır, batışında battığında da anısı önüme gelir.

Rüzgârlar estiğinde onun anısını coşturur; ah, ona olan hüznüm ve korkum ne kadar da uzun sürdü.

Deveyi yorulmaksızın yeryüzünde sürüp gideceğim; ne ben dolaşmaktan usanacağım ne de develer usanacak,

hayatım boyunca ya da ölümüm gelinceye kadar; zira her insan fânidir, umut onu aldatsa da."

Sonra Hârise, oğlunun yanına geldi; Zeyd o sırada Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yanındaydı. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona: "Dilersen benim yanımda kal, dilersen babanla git" buyurdu. Zeyd: "Hayır, senin yanında kalırım" dedi.

Böylece Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yanında kalmaya devam etti; ta ki Allah onu (Muhammed'i) peygamber olarak gönderinceye kadar. Zeyd onu tasdik etti ve Müslüman oldu, onunla birlikte namaz kıldı. Allah azze ve celle: "Onları babalarına nispet ederek çağırın" (Ahzâb, 33:5) ayetini indirince, Zeyd: "Ben Zeyd b. Hârise'yim" dedi.