(رثاء أم حكيم لأبيها عبد المطلب) :

(Ümmü Hakîm'in babası Abdulmuttalib için mersiyesi):

Abdulmuttalib'in kızı Beyzâ Ümmü Hakîm, babasına ağlayarak şöyle dedi:

Ey göz, cömert ol ve yaşlarını boşalt, cömertlik ve fazilet sahibi olana ağla.

Ey göz, yazık sana, bana yardım et, sağanak gibi dökülen gözyaşlarıyla.

Bineklere binenlerin en hayırlısına ağla, hayır sahibi, Fırat gibi coşkun olan babana.

Uzun kollu, yüce makam sahibi Şeybe'ye, asil huylu, bağışları övülen kişiye.

Akrabalık bağlarını gözeten, ulu ve şerefli olana, kıtlık yıllarında yağmur gibi bereket getirene.

Mızrakların çatıştığı zaman aslan kesilen, bakan gözlerin hayranlıkla seyrettiği kişiye.

Kinâneoğulları'nın büyüğü, zaman felaketlerle geldiğinde umut bağlanana.

Bir bela koptuğunda sığınılan, çetin meselelerin hasmı olana.

Ona ağla, ama kederle adlandırma; ve yaşadıkça, ağlayan kadınlar ona ağlasın.