(ما أهم الناس من الصلح ومجيء أبي جندل) :

(Sulhun insanlara ağır gelmesi ve Ebû Cendel'in gelişi)

Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile Süheyl b. Amr, antlaşma metnini yazmakta iken, ansızın Ebû Cendel b. Süheyl b. Amr, ayaklarında demir bukağılarla sürünerek çıkageldi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e doğru kaçıp gelmişti. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in ashabı, gördüğü bir rüya sebebiyle fethe (Mekke'ye girişe) hiç şüphe etmeden çıkmışlardı. Ne var ki sulh yapıldığını, geri dönüleceğini ve Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in kendi nefsine yüklendiği ağır şartları görünce, insanlara bundan dolayı öyle büyük bir üzüntü çöktü ki neredeyse helak olacaklardı.

Süheyl, Ebû Cendel'i görünce ona doğru kalkıp yüzüne vurdu, yakasından tuttu ve dedi ki: "Ey Muhammed, bu adam sana gelmeden önce aramızdaki anlaşma kesinleşmişti." Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: "Doğru söylüyorsun" dedi. Bunun üzerine Süheyl onu yakasından çekiştirip Kureyş'e geri götürmek için sürüklemeye başladı. Ebû Cendel ise olanca sesiyle haykırıyordu: "Ey müslümanlar topluluğu! Beni müşriklere mi geri vereceksiniz, dinimden döndürsünler diye?" Bu durum insanların içindeki sıkıntıyı daha da artırdı.

Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Ey Ebû Cendel, sabret ve sevabını Allah'tan bekle. Şüphesiz Allah, senin ve seninle beraber olan zayıf düşürülmüşlerin işini bir kolaylığa ve çıkış yoluna kavuşturacaktır. Biz bu kavimle aramızda bir anlaşma yaptık, onlara söz verdik, onlar da bize Allah'ın ahdini verdiler. Biz onlara hainlik yapamayız."

Ravi der ki: Bunun üzerine Ömer b. Hattab, Ebû Cendel'in yanı başında yürümeye başladı ve şöyle diyordu: "Sabret ey Ebû Cendel, çünkü onlar sadece müşriklerdir, onlardan birinin kanı köpeğin kanı gibidir (değersizdir)." Ravi der ki: Ömer, kılıcının kabzasını ona (Ebû Cendel'e) yaklaştırıyordu. Ömer sonradan şöyle derdi: "Umdum ki kılıcı alıp babasını öldürsün." Ravi der ki: Fakat adam babasına kıyamadı, ve hüküm yerine geldi (anlaşma uygulandı).