(شعر شداد لعيينة) :

Şeddad'ın Uyeyne'ye Şiiri

İbn İshak dedi ki: Şeddad bin Ariz el-Cüşemî, Zî Kared günü Uyeyne bin Hısn'a şöyle dedi -Uyeyne bin Hısn, Ebu Malik künyesiyle anılırdı-:

Ey Ebu Malik, atların geri dönüp kırılırken sen de dönseydin ya!

Esgar'a dönmeyi hatırladın, oysa dönüş yeri artık çok uzaklaştı.

Kendini o hızlı koşan ata güvendirdin; salıverildiğinde ovayı silip geçen bir at.

Kuzey rüzgârı onu sana doğru çektiğinde, kaynayan bir kazan gibi coşardı.

Fakat siz Allah'ın kullarını (müminleri) tanıyınca, sonraki öndekine bakmadı bile (herkes kaçmaya baktı).

Siz, düşman ovaya çıktığında yiğit savaşçılarla çarpışmaya alışkın süvarileri tanımıştınız.

Atları kovaladıklarında, o atlar yorgun düşüp güçsüzleşir; kovalanınca da onlar attan iner,

Ve olduğu yerde sımsıkı dururlar, cilalanmış parlak kılıçlarla kendilerini korurlar.