(شعر هبيرة في بكاء عمرو والاعتذار من فراره) :

(Hubayra'nın Amr'ın ölümüne ağıt yakması ve kaçışından özür dilemesine dair şiiri)

İbn İshak dedi ki: Hubeyre b. Ebî Vehb, kaçışından özür dileyerek, Amr'a ağıt yakarak ve Ali'nin onu öldürdüğünü anarak şöyle dedi:

Yeminle söylerim, Muhammed'e ve ashabına sırtımı korkaklıktan yahut ölüm korkusundan dönmedim.

Fakat işimi düşündüm de, vurduğumda kılıcımın da okumun da bir fayda vermeyeceğini gördüm.

Durdum, ileri atılacak bir yol bulamayınca, yavrulu güçlü bir aslan gibi geri çekildim.

Bir hile bulamayınca rakibinden yüzünü çeviren aslan gibi -ki bu benim de yaptığımdı-

Ey Amr, ister diri ister ölü ol, senden uzaklaşma olmasın; senin gibisine benim gibisinden övgü yaraşır.

Ey Amr, ister diri ister ölü ol, senden uzaklaşma olmasın; sen övgüye layık, asaleti yüce biri olarak ayrıldın.

Peki mızraklarla savuşturulan at akınlarına ve büyük develerin kükremesi yanında övünmeye kim yeltenir?

Orada, eğer Abd'in oğlu ona (savaşa) gitseydi ve gerçekten onu yarıp geçseydi, korkak değil yiğit biri olurdu.

Sana gelince ey Ali, senin durduğun gibi bir duruş görmedim; erkek gibi ileri atılıp durdun.

Ellerin, hayatta kaldığın sürece ayağının kaymasından emin olacağın böyle bir övünçle zafer kazanmadı.