(شعر صفية في بكاء حمزة) :

(Safiyye'nin Hamza'nın Ölümüne Ağladığı Şiiri)

İbn İshak dedi ki: Safiyye bint Abdulmuttalib, kardeşi Hamza bin Abdulmuttalib'e ağlayarak şöyle dedi:

Uhud ashabına, korkuyla, babamın kızları hakkında soru soran biri olarak sesleniyorum; ne bilgisiz birinden ne de haberdar birinden.

Haberdar olan dedi ki: Hamza artık orada yatıyor; Allah Resûlü'nün veziri, vezirlerin en hayırlısı.

Hak İlah, arşın sahibi, onu bir davetle çağırdı; içinde yaşayacağı ve sevinç bulacağı cennete.

İşte bu, kıyamet günü Hamza için umduğumuz ve dilediğimiz en hayırlı sondu.

Allah'a yemin olsun, sabâ rüzgârı estiği sürece seni unutmayacağım; ağlayarak ve hüzünle, gittiğim her yerde, kaldığım her yerde.

Allah'ın arslanı için ki o, İslam'ı her nankörden savunan bir kalkandı.

Keşke o sırada bedenim ve kemiklerim de orada olsaydı, sırtlanların ve kartalların uğrak yeri olan yanında.

Ölüm haberi kabilemi kapladığında dedim ki: Allah, bir kardeş ve yardımcı olarak ona en hayırlı karşılığı versin.

İbn Hişam dedi ki: Şiire vâkıf bazı ilim ehli bana onun şu sözünü şöyle okudu:

"Ağlayarak ve hüzünle, gittiğim her yerde, kaldığım her yerde."