(شعر طالب في مدح الرسول وبكاء أصحاب القليب) :

(Talib'in Resulullah'ı methetmesi ve Bedir'de Kalib ashabına ağlaması hakkındaki şiiri)

Talib b. Ebu Talib, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'i över ve Bedir gününde Kureyş'ten kuyu (Kalib) ashabına ağlayarak şöyle dedi:

Gözüm gözyaşını tüketti, boşandı akıp durdu, Ka'b için ağlıyor ama artık Ka'b'ı göremiyor.

Ka'b, savaşlarda birbirini yardımsız bıraktı, zaman onları helak etti ve günah işlediler.

Amir de sabahleyin felaketlere ağlıyor; keşke bilseydim, onlara bir yakınlık görecek miyim.

İkisi de kardeşimdir, asla bir yanılgıya varmazlar; komşularının haksızlığa uğratılmasına da izin vermezler.

Ey iki kardeşimiz, Abduşşems ve Nevfel! İkinize feda olayım, aramızda bir savaş çıkarmayın.

Sevgi ve dostluktan sonra, hepiniz felakete yakınacağınız hikâyeler haline gelmeyin.

Bilmediniz mi Dahis savaşında ve Ebu Yeksum'un ordusunda ne oldu, vadiyi doldurdukları zaman?

Eğer Allah'ın savunması olmasaydı, başka hiçbir şey değil, kendinize bile bir yol koruyamazdınız.

Kureyş'e karşı büyük bir suç işlemedik, ancak yeryüzüne basanların en hayırlısını koruduk.

Sıkıntılarda güvenilir, musibetlerde sağlam, cömert, iyi anılan, ne cimri ne de kötü sözlü bir kardeşi.

Yardım isteyenler etrafında dönüp kapısına gelirler; bir denize yönelirler, ne tuzlu ne de acı bir suya değil.

Vallahi nefsim hüzünlü olmaktan asla vazgeçmeyecek, kıvranıp duracak, ta ki Hazreçlilere darbeyi tattırana kadar.