- ذكر دعاء رسول الله صلى الله عليه وسلم الناس إلى الإسلام

Rasulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) insanları İslam'a davet etmesinin zikri

478- Bize Muhammed bin Ömer haber verdi, ona Câriye bin Ebî İmran, ona Abdurrahman bin Kāsım, ona da babası şöyle haber verdi: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Allah katından kendisine gelenle açıkça ortaya çıkması, insanlara emrini bildirmesi ve onları Allah'a davet etmesiyle emrolundu. Kendisine peygamberlik indiğinin ilk üç yılında gizli olarak davet ediyordu, ta ki davetin açığa çıkarılmasıyla emrolununcaya kadar.

479- Bize Hevze bin Halife haber verdi, ona Avf, ona da Muhammed haber verdi: "Allah'a davet eden, salih amel işleyen ve 'Ben müslümanlardanım' diyenden kimin sözü daha güzeldir" (Fussilet, 33) âyeti hakkında dedi ki: Bu, Rasulullah'tır (sallallahu aleyhi ve sellem).

480- Bize Muhammed bin Ömer haber verdi, dedi ki: Bana Ma'mer bin Râşid, Zührî'den naklen anlattı, dedi ki: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gizli ve açık olarak İslam'a davet etti. Genç yaştaki erkeklerden ve zayıf (güçsüz, kimsesiz) insanlardan Allah'ın dilediği kimseler icabet etti, ta ki kendisine iman edenler çoğaldı. Kureyş kâfirleri ise onun söylediklerini inkâr etmiyorlardı; meclislerinde yanlarından geçtiğinde birbirlerine "Abdulmuttalib oğullarının genci, gökten kendisiyle konuşuluyor" diye işaret ediyorlardı. Bu durum, Allah onların taptıkları ilahları kötüleyip küfür üzere ölen atalarının helâkinden bahsedinceye kadar sürdü. Bunun üzerine Rasulullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) o zaman büyük öfke duydular ve ona düşman kesildiler.

481- Bize Muhammed bin Ömer haber verdi, dedi ki: Bana İbrahim bin İsmail bin Ebî Habîbe, Davud bin Husayn'dan, o İkrime'den, o da İbn Abbas'tan şöyle anlattı: "Yakın akrabalarını uyar" (Şuara, 214) âyeti indiğinde, Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Safa tepesine çıktı ve "Ey Kureyş topluluğu!" diye seslendi. Kureyş dedi ki: "Muhammed Safa'da bağırıyor." Bunun üzerine geldiler ve toplandılar, dediler ki: "Neyin var ey Muhammed?" Dedi ki: "Söyleyin bana, size bu dağın eteğinde bir atlı ordusu olduğunu haber versem, beni tasdik eder miydiniz?" Dediler ki: "Evet, sen bizim yanımızda itham edilmiş biri değilsin, senden hiçbir zaman yalan görmedik." Dedi ki: "Öyleyse ben, şiddetli bir azabın önünde size bir uyarıcıyım. Ey Abdulmuttalib oğulları, ey Abdimenaf oğulları, ey Zühre oğulları!" -Kureyş'in kollarını böylece saymaya devam etti- "Allah bana en yakın akrabamı uyarmamı emretti. Ben sizin için dünyadan bir fayda, âhiretten de bir pay sahibi değilim, meğer ki 'Lâ ilâhe illallah' diyesiniz." Dedi ki: Ebu Leheb şöyle dedi: "Bütün gün helâk olasın, bizi bunun için mi topladın?" Bunun üzerine Allah tebâreke ve teâlâ şu sûreyi indirdi: "Ebu Leheb'in iki eli kurusun, zaten kurudu. Malı ve kazandıkları ona fayda vermedi. Alevli bir ateşe girecektir. Karısı da, odun taşıyıcısı olarak; boynunda hurma lifinden bükülmüş bir ip olduğu halde" -sûrenin tamamı.

482- Bize Muhammed bin Ömer haber verdi, dedi ki: Bana İbn Mevheb, Yakub bin Utbe'den naklen anlattı, dedi ki: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ve beraberindekiler İslam'ı açığa vurduklarında ve durumu Mekke'de yayıldığında, birbirlerini de davet etmeye başladılar. Ebu Bekir bir kenarda gizlice davet ediyordu, Said bin Zeyd de öyle, Osman da öyleydi. Ömer ise açıkça davet ediyordu, Hamza bin Abdulmuttalib ve Ebu Ubeyde bin Cerrah da öyleydi. Kureyş buna öfkelendi ve Rasulullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) karşı kıskançlık ve düşmanlık gösterdiler. Aralarından bazı adamlar onu (mecliste) rahatsız edip aleyhine harekete geçtiler, bazıları ise gizlendiler; ama hepsi aynı görü