(عدوان أبي سفيان على دار بني جحش، والقصة في ذلك) :

(Ebu Süfyan'ın Benî Cahş'ın evine el koyması ve bu konudaki kıssa)

Benî Cahş İbn Riâb yurtlarından çıkınca, Ebu Süfyan İbn Harb onların evine el koydu ve onu Benî Âmir İbn Lüey'den Amr İbn Alkame'ye sattı. Benî Cahş, Ebu Süfyan'ın evlerine yaptığını duyunca, Abdullah İbn Cahş bunu Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e anlattı. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ona şöyle dedi: "Ey Abdullah, Allah'ın sana bu ev karşılığında cennette ondan daha hayırlı bir ev vermesine razı olmaz mısın?" Abdullah: "Evet, razı olurum" dedi. Resulullah: "Öyleyse o senindir" buyurdu.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem Mekke'yi fethedince, Ebu Ahmed onunla evleri hakkında konuştu, fakat Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ona cevap vermekte ağır davrandı. Bunun üzerine insanlar Ebu Ahmed'e dediler ki: "Ey Ebu Ahmed, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Allah azze ve celle yolunda sizden alınan mallarınızdan herhangi birini geri istemenizi hoş görmüyor." Bunun üzerine Ebu Ahmed, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ile bu konuşmayı bırakıp Ebu Süfyan'a şöyle dedi:

"Ebu Süfyan'a şunu ilet: sonu pişmanlık olan bir iş yaptın.

Amcanın oğlunun evini sattın; bununla kendi borcunu ödemiş oldun.

Sizin müttefikiniz olan Allah'a yemin olsun ki, insanların Rabbi, yeminlerin hakkını arayandır.

Al onu, al onu; onu güvercin halkası gibi boynuna doladın."