(أسعد بن زرارة وإقامة أول جمعة بالمدينة) :

(Esad b. Zürâre ve Medine'de ilk cuma namazının kılınması):

İbn İshak dedi ki: Bana Muhammed b. Ebî Ümâme b. Sehl b. Huneyf, babası Ebû Ümâme'den, o da Abdurrahman b. Kâ'b b. Mâlik'ten rivayet etti, dedi ki: Babam Kâ'b b. Mâlik'in gözleri görmez olduğunda ben ona kılavuzluk ederdim. Onu cumaya çıkardığımda, cuma ezanını işitince Ebû Ümâme Esad b. Zürâre'ye salavat getirirdi. Bir süre böyle devam etti; cuma ezanını her işittiğinde mutlaka ona salavat getirir ve onun için bağışlanma dilerdi. Kendi kendime dedim ki: Vallahi bu benim için bir acizlik olur, eğer ona sormazsam; cuma ezanını işittiğinde neden hep Ebû Ümâme Esad b. Zürâre'ye salavat getiriyor?

Bir cuma günü, her zamanki gibi onu çıkardım. Cuma ezanını işitince yine ona salavat getirdi ve bağışlanma diledi. Ona dedim ki: Babacığım, cuma ezanını işittiğinde neden Ebû Ümâme'ye salavat getiriyorsun?

Dedi ki: Ey oğulcuğum, o, Medine'de bizimle birlikte ilk cumayı kılan kişiydi; Hazrec'in Nebît kolunun bulunduğu yerde, Beni Bayâza harresinde, "Nakî'u'l-Hadamât" denilen bir mevkide. Dedim ki: O gün kaç kişiydiniz? Dedi ki: Kırk kişiydik.