(افتتان المسلمين بعد موت الرسول) :

(Rasulullah'ın vefatından sonra Müslümanların fitneye düşmesi):

İbn İshak dedi ki: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem vefat edince Müslümanların musibeti büyüdü. Bana ulaştığına göre Aişe şöyle derdi: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem vefat edince Araplar dinden döndü, Yahudilik ve Hıristiyanlık başını kaldırdı, nifak baş gösterdi ve Müslümanlar, peygamberlerini kaybetmiş olmanın verdiği sarsıntıyla, kışın soğuk bir gecesinde yağmura tutulmuş koyun sürüsü gibi oldular; ta ki Allah onları Ebu Bekir etrafında bir araya getirinceye kadar.

İbn Hişam dedi ki: Bana Ebu Ubeyde ve ilim ehlinden başkaları rivayet ettiler ki, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem vefat ettiğinde Mekke halkının çoğu İslam'dan dönmeyi düşündü ve buna yöneldiler; öyle ki Attâb b. Esîd onlardan korkarak gizlendi. Bunun üzerine Süheyl b. Amr kalktı, Allah'a hamd ve senada bulundu, sonra Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in vefatını andı ve şöyle dedi: "Bu, İslam'a ancak kuvvet katmıştır. Kim bize şüphe ile yaklaşırsa boynunu vururuz." Bunun üzerine halk geri döndü ve düşündüklerinden vazgeçtiler, Attâb b. Esîd de ortaya çıktı.

İşte bu, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in Ömer b. el-Hattab'a söylediği şu sözde kastettiği makamdır:

"Umulur ki bir makamda bulunur da onu kınamazsın."