(شعر أبان بن العاص لأخويه خالد وسعيد، ورد خالد) :

Ebân bin Said bin Âs'ın, Amr ve Halid'e -ki bunlar onun kardeşleriydi- İslam'a girdiklerinde söylediği şiirdir. (Bunların) babaları Said bin Âs, Taif civarındaki Zaribe'de, kendisine ait bir malda vefat etmişti:

"Keşke Zaribe'deki ölü görebilseydi, Amr ile Halid'in din hususunda uydurduklarını. Bizim adımıza kadınların sözüne uyarak sabahladılar, düşmanlarımızdan bize kötülük eden kimselere yardım eder oldular."

Halid bin Said ona şöyle cevap verdi:

"Kardeşim benim kardeşimdir; ben onun şerefine dil uzatmam, o da kötü söz söylemekte kusur etmez. İşleri kendisine zorlaştığında der ki: Keşke Zaribe'deki ölü diriltilseydi. Sen o ölüyü bırak, o kendi yoluna gitmiştir; daha yakın olana, daha muhtaç olana yönel."

Muaykîb bin Ebî Fâtıma ise, Ömer bin Hattâb'ın Müslümanların beytülmâli üzerine hazinedarıydı ve Said bin Âs ailesine mensuptu. Ebû Musa el-Eş'arî Abdullah bin Kays ise, Utbe bin Rabîa bin Abdişems ailesinin müttefikiydi. Bunlar dört kişiydi.