(شعر حسان في بكاء ابن معاذ وغيره) :

(Hassan'ın İbn Muaz ve diğerleri için ağıt şiiri)

Hassan bin Sabit yine söyledi; Sa'd bin Muaz'a ve Allah Resulü'nün -sallallahu aleyhi ve sellem- şehit olan ashabından bir grup insana ağlayarak, onlarda bulunan hayır ve güzelliği anarak:

Ne olur ey kavmim, takdir edilene bir engel var mı? Geçmiş güzel günlerin geri dönüşü var mı acaba?

Geçmiş bir zamanı hatırladım da içimin en derin köşeleri sarsıldı, gözyaşlarım boşandı benden.

Özlem ve iştiyak bana sevgilileri hatırlattı; Tufeyl ve Râfi'nin de içlerinde bulunduğu şehitleri.

Ve Sa'd'ı; onlar cennetlere gittiler, evleri ıssız kaldı, onlardan sonra yeryüzü boşluklarla doldu.

Bedir günü Resul'e sadık kaldılar, üzerlerinde ölümün gölgeleri ve parıldayan kılıçlar vardı.

O çağırdı, onlar da hakkıyla icabet ettiler; hepsi her buyrukta ona itaat eden ve söz dinleyendi.

Geri çekilmediler, topluca dönene dek; ecelleri kesen ancak ölüm yataklarıdır.

Çünkü onlar ondan şefaat umuyorlardı, şefaatçi ancak peygamberler olduğunda.

İşte budur ey kulların en hayırlısı, bizim imtihanımız: Allah'a icabetimiz ve ölümün acı gerçeği.

Sana giden ilk adım bizimdir, ardımızdan da atalarımız Allah'ın dininde bize tabi olmuşlardır.

Biliriz ki mülk yalnızca Allah'ındır ve Allah'ın hükmü mutlaka gerçekleşecektir.