(موقف الرسول من أبي لبابة وتوبة الله عليه) :

(Rasulullah'ın Ebu Lübabe'ye Tutumu ve Allah'ın Onun Tevbesini Kabul Etmesi):

İbn İshak dedi ki: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e onun (Ebu Lübabe'nin kendini bağlaması) haberi ulaştığında -ki onu geç kalmıştı- şöyle dedi: "Eğer bana gelseydi, onun için bağışlanma dilerdim. Fakat yaptığını yaptığına göre, Allah onun tevbesini kabul edinceye kadar onu bulunduğu yerden ben çözmeyeceğim."

İbn İshak dedi ki: Bana Yezid b. Abdullah b. Kuseyt rivayet etti ki, Ebu Lübabe'nin tevbesi Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e seher vaktinde, o Ümmü Seleme'nin evindeyken indi.

Ümmü Seleme şöyle dedi: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'i seher vaktinde gülerken duydum. Dedim ki: "Neye gülüyorsun ey Allah'ın Rasulü, Allah dişini güldürsün (seni hep güldürsün)?" Şöyle buyurdu: "Ebu Lübabe'nin tevbesi kabul edildi." Dedim ki: "Ona müjde vermeyeyim mi ey Allah'ın Rasulü?" Buyurdu ki: "Elbette, dilersen ver."

Ümmü Seleme dedi ki: Bunun üzerine odasının kapısında durdu -bu, kadınlara hicab (perde) emri verilmeden önceydi- ve dedi ki: "Ey Ebu Lübabe, müjdeler olsun, Allah senin tevbeni kabul etti."

Dedi ki: Bunun üzerine insanlar onu çözmek için ona doğru koştular. Fakat o dedi ki: "Hayır, vallahi, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem beni kendi eliyle çözünceye kadar olmaz." Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem sabah namazına çıkarken onun yanından geçtiğinde onu çözdü.