(شعر لابن الزبعرى) :

İbn İshak dedi ki: Abdullah İbnü'z-Zibarâ, Uhud günü şöyle dedi:

Ey ayrılık kargası, işittinse söyle; sen ancak olup bitmiş bir şeyi dile getirirsin.

Hayrın da şerrin de bir sonu vardır, her ikisinin de bir yönü ve bir sonucu vardır.

İnsanlar arasında bağışlar değersizdir; zengin de fakir de mezarda eşittir.

Her yaşayış ve nimet gelip geçicidir; zamanın kızları herkesle oynar.

Hassan'a benden bir haber ulaştırın: şiirin kafiyeli sözü, için için yanan kişiye şifadır.

Cerr'de nice kafatasları görürsün, nice kesilmiş eller ve ayaklar.

Nice güzel zırhlar ki, konak yerinde helak olan yiğitlerden sıyrılıp gitti.

Nice şerefli, iki yandan da soylu, atılgan ve yiğit efendiler öldürdük.

Savaşta doğru sözlü, üstün, mızrak darbeleri karşısında sarsılmayan yiğitler.

Mihras'a sor, sakini kimdir? Kafatası parçaları ve kelebek gibi dağılmış başlar arasında.

Keşke atalarım Bedir'de hazır bulunsaydı da Hazrec'in mızrak darbeleri karşısındaki dehşetini görselerdi.

Kubâ'da çökünce ve Abdüleşhel'de öldürme şiddetlenince.

Sonra o zaman hafiflediler, sıçrayarak; serçe yavrularının dağa doğru sıçraması gibi.

Onların ileri gelenlerinin iki katını öldürdük ve Bedir'in dengesizliğini düzelttik, denge sağlandı.

Kendimi kınamıyorum, yalnız şu var ki: eğer tekrar yapabilseydik, daha ileri gideni yapardık.

Hint kılıçlarıyla, önce bir dolu, sonra bir dolu daha, başlarının üstüne inerek.