- ذكر أبي طالب وضمه رسول الله صلى الله عليه وسلم إليه، وخروجه معه إلى الشام في المرة الأولى (2/2)

Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, ölümünden sonra onun için istiğfar etti; ta ki şu ayet indi: "Peygambere ve iman edenlere, akraba dahi olsalar, cehennemlik oldukları kendilerine belli olduktan sonra müşrikler için mağfiret dilemeleri yaraşmaz."

257- Bize Muhammed b. Ömer haber verdi (h) ve bana Muhammed b. Abdullah, Zührî'nin kardeşinin oğlu, babasından, o da Abdullah b. Sa'lebe b. Suayr el-Uzrî'den şöyle rivayet etti: Ebû Tâlib şöyle dedi: "Ey kardeşimin oğlu! Vallahi, Kureyş'in 'ihtiyarlık ona sabırsızlık verdi' demesinden ve bunun sana ve babanın oğullarına bir ayıp olmasından çekinmeseydim, dediğini yapar, bununla gözünü aydın ederdim; senin bana olan şükrün, sevgin ve nasihatin sebebiyle bunu görmek isterdim." Sonra Ebû Tâlib, Abdulmuttalib oğullarını çağırıp dedi ki: "Muhammed'den işittiğiniz sürece ve emrine uyduğunuz sürece hep hayır üzere olacaksınız; ona uyun ve ona yardım edin ki doğru yolu bulasınız." Bunun üzerine Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: "Onlara bunu emrediyorsun da kendine mi bırakıyorsun?" dedi. Ebû Tâlib dedi ki: "Bilesin ki, eğer bu sözü benden sağlıklıyken isteseydin, dediğine tabi olurdum; fakat ölüm anında sabırsızlık göstermekten çekiniyorum, Kureyş de bunu sabırsızlıktan aldığımı, sağlığımda ise reddettiğimi sanır."

258- Bize Muhammed b. Ömer haber verdi, dedi ki: Bize İbn Cüreyc ve Süfyân b. Uyeyne, Amr b. Dinar'dan, o da Ebû Saîd'den -veya İbn Ömer'den- şöyle rivayet etti: "Şüphesiz sen, sevdiğini hidayete erdiremezsin" ayeti Ebû Tâlib hakkında indi.

259- Bize Muhammed b. Ömer haber verdi, bana Sevrî, Habib b. Ebî Sâbit'ten, o da İbn Abbas'tan şöyle rivayet etti: "Onlar hem ondan menederler hem de ondan uzaklaşırlar" ayeti hakkında dedi ki: Bu ayet Ebû Tâlib hakkında indi; o, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e eziyet edilmesini menediyor, fakat kendisi İslam'a girmekten uzak duruyordu.

260- Bize Muhammed b. Ömer haber verdi, dedi ki: Bana Muâviye b. Abdullah b. Ubeydullah b. Ebî Râfi', babasından, o da dedesinden, o da Ali'den şöyle rivayet etti: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e Ebû Tâlib'in öldüğünü haber verdim, ağladı, sonra dedi ki: "Git, onu yıka, kefenle ve defnet; Allah onu bağışlasın ve ona merhamet etsin." Ali dedi ki: Söylediğini yaptım, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem günlerce onun için istiğfar etti ve evinden çıkmadı, ta ki Cebrail aleyhisselam şu ayetle geldi: "Peygambere ve iman edenlere, akraba dahi olsalar, müşrikler için mağfiret dilemeleri yaraşmaz." Ali dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem bana emretti, ben de gusül aldım.

261- Bize Süfyân b. Uyeyne, Amr'dan şöyle rivayet etti: Ebû Tâlib öldüğünde Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona şöyle dedi: "Allah sana rahmet etsin ve seni bağışlasın; Allah beni menedene kadar senin için istiğfar etmeye devam edeceğim." Bunun üzerine Müslümanlar, müşrik olarak ölen ölüleri için istiğfar etmeye başladılar. Bu sebeple Allah Teâlâ şu ayeti indirdi: "Peygambere ve iman edenlere, akraba dahi olsalar, müşrikler için mağfiret dilemeleri yaraşmaz."

262- Bize Fadl b. Dükeyn Ebû Nuaym haber verdi, bize Süfyân, Ebû İshak'tan, o da Nâciye b. Ka'b'dan, o da Ali'den şöyle rivayet etti: Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'e gelip dedim ki: "Senin sapkın ihtiyar amcan öldü" -babasını kastediyordu- dedi ki: "Git, onu defnet, fakat bana gelinceye kadar hiçbir şey söyleme." Ona gittim, söyledim, bana emretti, ben de gusül aldım. Sonra benim için öyle dualar etti ki, onların karşılığında hiçbir şeye sevinmemi istemem (yani o dualara hiç